Hordijk, Gerardus HUIDIGE COLLECTIE 2018-02-25T11:23:14+00:00

terug naar huidige collectie per kunstenaar

Gerardus Hordijk

Den Haag 1899 – 1958 Amsterdam

Gerard Hordijk, geboren in Den Haag, vertrekt na zijn opleiding aan de Haagse Tekenacademie in 1927 naar Parijs. Hij wil daar tot verdere ontplooiing komen. De Franse schilders Raoul Dufy en Henri Matisse behoren tot zijn inspiratiebron.
Na aankomst in Parijs sluit hij al snel vriendschap met Piet Mondriaan die sinds 1911 in Parijs woont.
Ze worden buren als er een woning vrij komt aan de Rue du Départ 88. Hun vriendschap zal blijven voortduren tot aan de dood van Mondriaan.
Vermoedelijk door een totaal verschillende stijl is er geen concurrentie tussen beide kunstenaars en vullen ze elkaar aan.

Hordijk reist regelmatig naar het Iberisch Schiereiland, maar nog vaker schildert hij in Zuid Frankrijk. Hier ontmoet hij zijn toekomstige echtgenote, de Amerikaanse Margaret Mathews. Intussen komt in het appartementengebouw in Parijs de beeldhouwer Han Wezelaar ( 1901 – 1984 ) wonen. Zij worden vrienden. Later in Amsterdam zullen zij ook buren zijn aan de Zomerdijkstraat.
In 1930 heeft Hordijk zijn eerste solotentoonstelling in Parijs bij galerie Zak. Een maand later bij een kunsthandel in Rotterdam. In 1935 besluit het gezin Hordijk naar Amsterdam te verhuizen maar het is lastig om goede huisvesting te vinden. Zij gaan eerst drie maanden naar New York om de ouders van Margaret te bezoeken. Hij schildert daar veel stadsgezichten en danseressen op een balletschool. En hij regelt een tentoonstelling bij de Contemporary Arts Gallery.
Na terugkomst betrekt het gezin een woning aan de Zomerdijkstraat. Het werk van Hordijk is inmiddels populair en zijn vaste galerie wordt Frans Buffa en Zonen aan de Kalverstraat 39. Naast exposities krijgt Hordijk ook opdrachten. Onder andere van de Gemeente Amsterdam om muurschilderingen te maken voor het Concertgebouw en de Stadschouwburg. Beide kunstwerken zijn daar nog steeds aanwezig.
Maar de oorlogsdreiging neemt toe. Hordijks vrouw Margaret heeft als Amerikaans staatsburger de mogelijkheid om in de VS te gaan wonen. In maart 1940 vertrekken zij met de MS Zaandam naar New York en gaan zij in de Bronx wonen. Hordijk exposeert regelmatig in New York. Ook de vriendschapsband met Piet Mondriaan, die vanuit Londen naar New York is uitgeweken, wordt weer aangehaald.
In New York krijgt Hordijk steeds meer bekendheid en waardering. Dit uit zich in opdrachten o.a. voor het gebouw van de Verenigde Naties en een tentoonstelling bij Wildenstein Galleries. Hij organiseert ook een aantal exposities voor ‘artists in exile’ om collega’s in Europa aan schildersbenodigdheden te helpen.
Zijn huwelijk loopt stuk en in juni 1948 arriveert Gerard Hordijk in Amsterdam. Deze terugkeer voelt als een echte thuiskomst. Hij pikt de draad weer op en krijgt opnieuw opdrachten. Hij ontmoet de balletdanseres Steffa Wine waarmee hij een relatie onderhoudt. In 1958 overlijdt Hordijk op 51 jarige leeftijd.

Hordijk is zeer divers in zijn onderwerpen. Van circus tot ballet, van paardenrennen tot stadsgezichten. Ook vrouwen en vrouwelijk naakt schildert hij. Altijd gracieus en met veel beweging, vol liefde voor de vrouw. Daarnaast maakt hij muurschilderingen, illustraties en toneeldecors. En ook dans vinden we regelmatig terug in zijn werk.

Longchamp, renbaan in het Bois de Boulogne

Hordijk,-Parijs-Paardenrace

G. Hordijk ( Den Haag 1899 – 1958 Amsterdam ), gouache, 39 x 57 cm., gesigneerd rechts onder.

In stijl wordt Hordijk vaak vergeleken met Dufy en Matisse.

Zijn werken behandelen diverse onderwerpen: van circus tot ballet, van paardenrennen tot stadsgezichten, van stillevens tot vrouwelijk naakt. Ook Hordijks levensloop kende vele omwentelingen, zoals zijn verhuizing naar Parijs in 1927, waar zijn vriendschap met Mondriaan ontstond.

Via zijn Amerikaanse echtgenote woonde hij later een tijd in New York. Maar Amsterdam bleek uiteindelijk zijn laatste verblijfplaats.

In elk van deze drie steden ging het hem professioneel voor de wind. Hij was tevens actief als ontwerper voor theaterdecors en kostuums, en kreeg ook belangrijke opdrachten, zoals de muurschilderingen in de Amsterdamse Stadsschouwburg en het Concertgebouw, of de decoratie van de presidentiële treinwagons voor de Argentijnse president Péron.

Werklustig als hij was, bleef hij zelfs opdrachten accepteren nadat keelkanker was vastgesteld in 1956. Maar nog datzelfde jaar viel het doek voor hem.